Leczenie bezzębia Wrocław

Bezzębie to całkowity lub częściowy brak zębów własnych. Nieuzupełniony brak zębów nie jest wyłącznie problemem estetycznym: z czasem prowadzi do zaniku (resorpcji) kości wyrostka zębodołowego, w którym wcześniej tkwiły korzenie.

Kość pozbawiona obciążenia żuciem stopniowo się obkurcza, a skutki narastają latami:

• Trudności z jedzeniem: ograniczony wybór pokarmów i gorsze rozdrabnianie kęsów.
• Zaburzenia mowy: brak podparcia dla warg i języka zmienia artykulację niektórych głosek.
• Zapadnięcie rysów twarzy: utrata wysokości kości skraca dolny odcinek twarzy i pogłębia zmarszczki wokół ust.
• Postępujący zanik kości: im dłużej trwa bezzębie, tym mniej kości pozostaje pod przyszłe uzupełnienie.

Dlatego brak zębów warto uzupełnić, a nie odkładać. Pojedyncze braki rozwiązuje się zwykle przez wszczepienie implantu lub most, natomiast całkowity brak zębów wymaga odbudowy całego łuku, którą opisujemy poniżej.

Całkowite bezzębie można leczyć na trzy główne sposoby, które różnią się stabilnością, komfortem i zakresem zabiegu. Wybór zależy przede wszystkim od ilości i jakości kości oraz oczekiwań pacjenta.

Proteza całkowita osiadająca

Klasyczna proteza ruchoma z akrylu opiera się na błonie śluzowej, a w szczęce także na podniebieniu. Jest najtańsza i nieinwazyjna, lecz trzyma się wyłącznie dzięki przyleganiu, dlatego bywa ruchoma podczas jedzenia i mówienia.

Proteza na implantach (overdenture)

Overdenture to proteza ruchoma dociążona kilkoma implantami. Zaczepy (zatrzaski, lokatory lub belka) stabilizują ją w jamie ustnej, więc trzyma się lepiej niż proteza osiadająca, a pacjent zdejmuje ją do mycia.

Stałe uzupełnienie na implantach

Most przykręcony na stałe do implantów, najczęściej w schemacie All-on-4 lub All-on-6, odtwarza cały łuk. Pacjent nie zdejmuje go samodzielnie, a komfort jest najbliższy własnym zębom. Stałą pracę można też oprzeć na większej liczbie wszczepów i połączyć z koronami na implantach.

Trzy podstawowe rozwiązania różnią się stabilnością, zakresem zabiegu i kosztem. Poniższa tabela zestawia je według kryteriów, które najczęściej decydują o wyborze.

U pacjentów z bezzębną żuchwą proteza wsparta dwoma implantami (overdenture) jest uznawana za rozwiązanie pierwszego wyboru zamiast samej protezy osiadającej (konsensus z McGill, 2002). Ostateczny wybór ustalamy po ocenie ilości kości i możliwości leczenia implantologicznego oraz rozmowie o oczekiwaniach.

Leczenie zaczyna się od diagnostyki, a kończy oddaniem docelowego uzupełnienia. Przy rozwiązaniach na implantach podstawą jest ocena ilości kości w tomografii.

1. Konsultacja i diagnostyka: badanie jamy ustnej oraz tomografia CBCT, która pokazuje ilość i jakość kości pod implanty.
2. Plan leczenia: dobór metody (proteza, overdenture albo most stały) i liczby implantów do warunków kostnych i oczekiwań.
3. Przygotowanie podłoża: gdy kości jest za mało, planujemy jej odbudowę (augmentację) lub dobieramy schemat omijający deficyt.
4. Wszczepienie implantów: zabieg w znieczuleniu miejscowym; w wybranych przypadkach implanty od razu obciąża się tymczasową pracą.
5. Gojenie i osteointegracja: implanty zrastają się z kością przez kilka miesięcy, jeśli nie zastosowano natychmiastowego obciążenia.
6. Praca docelowa: na podstawie cyfrowego skanu wewnątrzustnego wykonujemy ostateczną protezę lub most i mocujemy uzupełnienie.

All-on-4 to odbudowa całego łuku zębowego oparta na czterech implantach, z których dwa tylne wprowadza się pod kątem, aby ominąć deficyty kości i często uniknąć augmentacji. Na implantach mocuje się stały most.

Krótkoterminowe wyniki metod pełnołukowych są dobre: w przeglądzie systematycznym przeżywalność stałych mostów na implantach wyniosła od 93,3 do 100 procent, a samych implantów od 87,89 do 100 procent (Kwon i wsp., 2014). To tłumaczy popularność rozwiązania u pacjentów oczekujących stałego uzupełnienia.

Te same dane mają jednak ograniczenie: autorzy zaznaczają, że wiarygodnej przeżywalności powyżej 10 lat nie udało się ustalić z powodu braku długoletnich badań, i odradzają usuwanie zębów o dobrym rokowaniu tylko po to, by wykonać most na implantach (Kwon i wsp., 2014). All-on-4 jest więc skutecznym rozwiązaniem przy realnym bezzębiu lub zębach bez szans na utrzymanie, a nie domyślną alternatywą dla zębów, które da się jeszcze leczyć zachowawczo lub odbudować koroną protetyczną.

Większość przeciwwskazań do leczenia implantologicznego ma charakter względny: po przygotowaniu pacjenta zabieg często staje się możliwy. Część stanów wymaga jednak wcześniejszego leczenia lub wyboru rozwiązania bez operacji.

• Niekontrolowane choroby ogólnoustrojowe: na przykład niewyrównana cukrzyca, którą trzeba ustabilizować przed zabiegiem.
• Niewystarczająca ilość kości: bywa wskazaniem do augmentacji, schematu All-on-4 albo protezy osiadającej.
• Aktywna choroba przyzębia i zła higiena: zwiększają ryzyko powikłań, dlatego stan jamy ustnej porządkujemy podczas higienizacji przed implantacją.
• Palenie tytoniu: pogarsza gojenie i podnosi ryzyko niepowodzenia wszczepu.
• Niezakończony wzrost kości: u młodych osób implanty odracza się do zakończenia wzrostu.

Rozwiązania wsparte implantami poprawiają komfort i jakość życia względem klasycznej protezy, ale wymagają regularnej higieny, żeby służyły latami.

W metaanalizie badań z randomizacją proteza na implantach (overdenture) wypadła lepiej od zwykłej protezy całkowitej pod względem satysfakcji pacjentów i jakości życia zależnej od zdrowia jamy ustnej, choć w odczuwaniu bólu różnicy nie potwierdzono (Sivaramakrishnan i Sridharan, 2016). Stabilne podparcie implantami pomaga też spowolnić zanik kości, którego sama proteza osiadająca nie zatrzymuje.

Wyboru samego typu zaczepu (zatrzask, lokator czy belka) nie przesądzają mocne dowody: przegląd Cochrane uznał je za niewystarczające, by wskazać system lepszy od pozostałych (Payne i wsp., 2018). W praktyce dobieramy go indywidualnie do warunków w jamie ustnej.

Jak dbać o protezę i implanty

Uzupełnienia na implantach czyści się codziennie, a stan tkanek wokół wszczepów kontroluje na wizytach. Profesjonalne czyszczenie podczas higienizacji ogranicza ryzyko stanu zapalnego wokół implantu.

Koszt leczenia bezzębia zależy przede wszystkim od wybranej metody i liczby implantów, dlatego cenę ustalamy indywidualnie po diagnostyce. Najtańsza jest proteza osiadająca, a najwięcej kosztuje stały most na implantach.

• Metoda leczenia: proteza całkowita, overdenture na implantach czy stały most All-on-4.
• Liczba implantów: ile wszczepów podpiera uzupełnienie w danym łuku.
• Dodatkowe zabiegi: ewentualna augmentacja kości lub podniesienie dna zatoki.
• Praca protetyczna: materiał i wykonanie docelowej protezy lub mostu.

Proteza całkowita z akrylu jest częściowo refundowana przez NFZ (co do zasady raz na 5 lat), natomiast rozwiązania na implantach, w tym overdenture i All-on-4, są zabiegami prywatnymi. Aktualne stawki znajdziesz w cenniku, a indywidualną wycenę przygotujemy po konsultacji, na którą umówisz się przez rejestrację.

Powyższe informacje mają charakter edukacyjny i nie zastępują konsultacji stomatologicznej. Zakres leczenia i jego przebieg ustala lekarz po badaniu i analizie tomografii.

1. Kwon T, Bain PA, Levin L. Systematic review of short- and long-term survival and success of full-arch fixed dental hybrid prostheses and supporting implants. Journal of Dentistry, 2014 (PMID 24975989).
2. Sivaramakrishnan G, Sridharan K. Comparison of implant supported mandibular overdentures and conventional dentures on quality of life: a systematic review and meta-analysis of randomized controlled studies. Australian Dental Journal, 2016 (PMID 26836981).
3. Payne AGT, Alsabeeha NHM, Atieh MA, Esposito M, Ma S, Anas El-Wegoud M. Interventions for replacing missing teeth: attachment systems for implant overdentures in edentulous jaws. Cochrane Database of Systematic Reviews, 2018 (CD008001; PMID 30308116).
4. Konsensus z McGill nt. protez nakładowych na implantach (overdentures) jako standardu opieki dla bezzębnej żuchwy, 2002 (Eur J Prosthodont Restor Dent; PMID 12387249).